About anibabayan
View all posts by anibabayan:
Մուլտֆիլմ
Մի ժամանակ մի ձուկ կար, ով փոքրիկ տարիքում սիրահարվել էր խաղի գաղափարին, բայց, ցավոք, նրան չընդունեցին։ Հետո նա միայնակ ու տխուր մնաց, պաղած ջրերում գանգատվող իր աղոտ ռիթմով։
Բայց փոքրիկ մի ուրիշ ձուկ, որը միշտ լույս էր տարածում իր շուրջը, անմնացորդ ջանք էր թափում՝ փայլուն գույներով ու բարի ժպիտով, որպեսզի մեծ ձուկը վերածվեր այն նույն երջանիկ էակին, որը եղել էր առաջ։
Թիթեռի երազանքը
Կար չկար մի փոքրիկ թիթիեռ կար։ Մի անգամ մի աղջիկ տեսավ այդ թիթեռին և որոշեց տանել իր տուն և խնամել։ Այդ թիթեռի երազանքն էր, որ նա մեծանա և դառնա փերի։ Հինգ տարի անց այդ թիթեռը դառավ բարի փերի և կատարեց աղջկա երազանքը։ Այդ աղջկա երազանքն էր,որ իր տունը դառնա թիթեռների տուն։ Այդ երազանքը իրականացրեց, իսկ փերին ամեն օր կատարում էր թիթեռների երազանքները։
Գարնան գույները
Մի անգամ ես արթնացա և գնաց պատուհանի մոտ և նայելով գարնան գույներին, ծիտիկների և ծաղկած բույսերին և որոշեցի իջնել բակ։ Գնացի քույրիկիս կանչեցի։
-Քույրի՛կ, կգաս իմ հետ բակ։
-Այո, իհարկ է, – պատասխանեց քույրիկս։
Մենք կերակրեցինք ճնճղուկներին։ Ծաղիկները գույնզգույն էին հագել, ծառերը բողբոջել։ Արևը գույնզգույն ծաղիկներին բարևում էր, երեխաները, մեծերը բակում զբոսնում էին, ամբողջ Երևանը լցվել էր գարնան գույներով։
Աչքերի գանգատը
Ջաննի Ռոդարի
Գիտե՞ք, որ աչքերն էլ են գանգատվում: Չե՞ք հավատում: Մի անգամ իմ բախտը բերեց, ես կարողացա լսել, թե ինչպես են նրանք բողոքում:
– Ոչ ոք չգիտի,-տրտնջում էին նրանք,-թե ի՜նչ մեղք ենք մենք, խեղճ ենք մենք: Արդեն մի քանի դար է՝ մեր կյանքն անտանելի է: Մենք միշտ տեսնում էինք, որԱրեգակը պտտվում է Երկրի շուրջը: Բայց հայտնվեցին Կոպերնիկոսն ուԳալիլեյը և ապացուցեցին, որ ես սխալվում եմ, ամեն ինչ հակառակն է՝ Երկի՛րն է պտտվում Արեգակի շուրջը:
Նայում էինք ջրի մեջ և տեսնում, որ նա մաքուր է ու թափանցիկ: Բայց հայտնվեց մի հոլանդացի Լևենգուկ, մանրադիտակ ստեղծեց և պարզվեց, որ մի կաթիլ ջրում ավելի շատ կենդանի էակ կա, քան ամենամեծ գազանանոցում:
Հիմա էլ, տե՛ս, գիշերը նայում ենք երկնքին, ա՜յ այնտեղ՝ վերև: Երկինքը սև է, ինչպես կասկածներն են լինում: Ամեն ինչ մեզ համար պարզ է, ախր մենք հրաշալի ենք տեսնում: Բայց դուրս է գալիս, որ մենք էլի սխալվում ենք: Մեզ մոտեցնում են աստղադիտակին, որն ուղղված է դեպի երկինք: Դե երկինք է էլի՝ իր լուսնով, աստղերով: Ու հանկարծ մենք տեսնում ենք, որ այնտեղ միլիոնավոր աստղեր կան: Այնպես որ՝ հիմա ուզենք թե չուզենք, ապացուցված է, որ մենք ամեն ինչ սխալ ենք տեսնում: Երևի լավ կլինի, որ մենք անցնենք թոշակի:
– Կեցցե՛ք: Բայց առանց աչքերի ո՞վ է դիտելու մանրադիտակներով, աստղացույցներով:
Հարցեր և առաջադրանքներ
- Դուրս գրի՛ր անհասկանալի բառերը, բացատրի՛ր բառարանի օգնությամբ:
Իմ աչքերը հաստատ կբողոքեին էկրաններից ու լույսի պակասից։ Նրանք կասեին. «Բավակա՛ն է մեզ ստիպես ժամերով նայել այդ վառվող փոքրիկ արկղին (հեռախոսին)։ Մենք հոգնել ենք անվերջ կարդալուց ու լարվելուց, մեզ մի քիչ կանաչություն ու հանգիստ է պետք»։ - Քո կարծիքով՝ քո աչքերն ինչի՞ց կբողոքեն:
Ամենագեղեցիկ տեսարանը թերևս արևածագն է սարերում, երբ լույսը կամաց-կամաց ներկում է գագաթները, կամ մայրիկիս ժպիտը, երբ նա ինձ երկար ժամանակ չտեսնելուց հետո գրկում է։ Այդ պահերին աչքերս կարծես լցվում են ջերմությամբ։ - Իսկ ի՞նչն է ամենագեղեցիկ բանը, որ տեսել են քո աչքերը երբևէ:
Առավոտյան մենք ծույլ-ծույլ բացվեցինք՝ չցանկանալով թողնել տաք երազները։ Առաջին բանը, որ տեսանք, առաստաղի վրա խաղացող արևի շողն էր։ Հետո ամբողջ օրը վազվզում էինք տողերի վրայով, հետևում փողոցի անցորդներին ու փորձում որսալ ընկերներիս հայացքները։ Դասերի ժամանակ մի քիչ հոգնեցինք, բայց երբ երեկոյան տեսանք ընտանիքիս անդամներին, նորից փայլեցինք։ Հիմա պատրաստվում ենք փակվել, որպեսզի վաղը նորից աշխարհը գույներով լցնենք»։ - Աչքերիդ անունից քո մեկ օրվա մասին պատմի՛ր:
Մենք քո աչքերն ենք ու այսօր հոգնել ենք դեռ չբացված։
Առավոտյան, հազիվ կոպերդ հետ քաշեցիր, մեզ ստիպեցիր նայել հեռախոսիդ վառ էկրանին։ Հետո մեզ քարշ տվեցիր դպրոց, որտեղ ստիպված էինք ժամերով սևեռվել գրատախտակին ու գրքի մանր տառերին։
Ամենավատը դասամիջոցին էր. դու էլի մեզ «կպցրիր» հեռախոսին։ Մենք ուզում էինք մի քիչ հեռուն նայել, պատուհանից դուրս գտնվող ծառերին ու երկնքին, բայց դու մեզ ստիպում էիր նայել ընդամենը 20 սանտիմետր հեռավորության վրա գտնվող լույսին։
Հիմա արդեն երեկո է, մենք մղկտում ենք ու կարմրել ենք հոգնածությունից։ Խնդրում ենք, գոնե հիմա քնիր, որ մենք էլ մի քիչ հանգստանանք ու վաղը նորից օգնենք քեզ տեսնել այս մեծ ու խաբուսիկ աշխարհը։
Փաստեր կատուների մասին
Կատուների ընտելացումը սկսվել մոտ 9500 տարի առաջ՝ Կիպրոսում:
Կատվի գանգը մյուս կաթնասունների գանգից տարբերվում է շատ ավելի մեծ ակնապիճերով և ուժեղ ծնոտով:
Կատուների գիշերային տեսողությունը շատ զարգացած է. նրանք կարող են տեսնել մարդու համար անհրաժեշտ լույսի մեկ վեցերորդի առկայության դեպքում:
Իսկ լսողությունն ուղղորդված է. Կատուները աղմուկի ձայներն առանձնացնում են ըստ ուղղության:
Կատուներն ընդունակ են ընկալել ավելի բարձր հաճախականության ձայներ, քան մարդիկ և շները:
Ընտանի և վայրի կատուներն ունեն գենային մուտացիա, որի պատճառով չեն զգում քաղցր համը:
Կատուները կարող են տարեկան մոտ 100 ձագ ունենալ:
Տարօրինակ հարցեր
Ջաննի Ռոդարի
Կար-չկար մի տղա, որն ամբողջ օրը սրան-նրան ձանձրացնում էր իր հարցերով: Հարցեր տալն, իհարկե, վատ բան չէ, ընդհակառակը, հարցասիրությունը գովելի է, բայց վատն այն էր, որ այդ տղայի հարցերին ոչ ոք չէր կարողանում պատասխանել:
Ասենք, գալիս էր ու հարցնում.
– Ինչո՞ւ դարակները սեղան ունեն:
Մարդիկ զարմանքից աչքերը չռում էին, կամ էլ հենց այնպես պատասխանում.
– Դարակները նրա համար են, որ նրանց մեջ որևէ բան դնեն, օրինակ՝ սպասք, դանակ, պատառաքաղ և այլն:
– Ես գիտեմ՝ ինչի համար են դարակները, բայց ինչո՞ւ դարակները սեղան ունեն:
Մարդիկ թոթվում էին ուսերը և հեռանում:
Մի ուրիշ անգամ նա հարցնում էր.
– Ինչո՞ւ պոչը ձուկ ունի:
Կամ թե՝
– Ինչո՞ւ բեղերը կատու ունեն:
Տղան մեծանում էր, բայց շարունակում էր ինչուիկ մնալ, և այն էլ՝ ոչ թե սովորական, այլ՝ թարս ինչուիկ: Մեծանալուց հետո էլ նա դիմում էր բոլորին զանազան հարցերով: Պարզ է, որ ոչ ոք չէր կարող պատասխանել նրա հարցերին: Բոլորովին հուսահատվելով՝ թարս ինչուիկը տեղափոխվեց մի սարի գագաթ, իր համար խրճիթ շինեց և այնտեղ հնարում էր նոր-նոր հարցեր: Հնարում էր, գրում տետրի մեջ, իսկ հետո շատ էր չարչարվում, որ գտնի դրանց պատասխանները: Ամբողջ կյանքում նա այդպես էլ երբեք չգտավ իր հարցերի պատասխանները:
Եվ ինչպե՞ս գտներ, եթե նրա տետրում գրված էր. «Ինչո՞ւ ստվերը բարդի ունի: Ինչո՞ւ ամպերը նամակ չեն գրում: Ինչո՞ւ նամականիշները գարեջուր չեն խմում»:
Աստիճանաբար նրա մորուքն աճեց, մի երկա՜ր մորուք դարձավ: Հարցասերը չէր էլ մտածում այն սափրել. դրա փոխարեն նա նոր հարց էր հորինում. «Ինչո՞ւ մորուքը դեմք ունի»:
Երբ նա մահացավ, մի գիտնական ուսումնասիրեց նրա կյանքը և զարմանալի հայտնագործություն կատարեց. պարզվեց, որ այդ ինչուիկը սովոր էր գուլպաները թարսերես հագնել և այդպես էլ հագնում էր իր ողջ կյանքում: Հենց այդ պատճառով էլ մինչև վերջ չսովորեց ճիշտ հարցեր տալ:
Հապա նայիր քո գուլպաներին, ճի՞շտ ես հագել:
- Նշված բառեր և բացատրություններ
- Հարցասիրություն – ցանկություն սովորելու, հարցեր տալու, նոր բաներ իմանալու:
- Զարմանալի – անսպասելի, այն, ինչը չի համապատասխանում սովորականին:
- Թոթվել – շարժել ուսերը, ցույց տալ անտարբերություն:
- Հնարել – գյուտ անել, ստեղծել նոր բաներ:
- Ցուցարար – ապացուցող, բացատրող:
- Ինչո՞ւ էր Ինչուիկը տարօրինակ հարցեր տալիս:
Ինչուիկը հարցեր տալիս էր, որովհետև իր հարցերը շատ տարբերվում էին սովորականից: Նրա հարցերը պարբերաբար էլի ծիծաղելի ու զարմանալի էին: Նրա մոտ հարցերի ու պատասխանների մեջ չկար հատուկ տրամաբանություն, ու նա չէր կարողանում գտնել դրանց պատասխանները, քանի որ շատ հարցեր պարզապես չունեին ակնհայտ պատասխանի հնարավորություն: Նա մեծահասակ դարձավ, բայց շարունակում էր մի կերպ հարցեր հորինել՝ չգտնելով դրանց պատասխանը: - Քեզ համար ի՞նչն է ձանձրալի:
Ձանձրալի են repetitive (հաճախակի կրկնվող) գործողությունները, որոնք չեն բերում նոր արդյունքների, կամ երբ ինչ-որ բան արվում է առանց տրամաբանության: Երբ մարդիկ հարցեր են տալիս, որոնք չունեն իրական պատասխան կամ զուտ տեսական են: - Փորձի՛ր պատասխանել Ինչուիկի հորինած հարցերին:
ա. Ինչո՞ւ դարակները սեղան ունեն:
Դարակները սեղանի մի մասն են, որպեսզի պահեն տարբեր իրեր՝ սպասք, գրիչներ, գրքեր կամ այլ անհրաժեշտ բաներ:
բ. Ինչո՞ւ ձուկը պոչ ունի:
Պոչը օգնում է ձկներին ուղիղ պահպանել հավասարակշռությունը ջրում, երբ նրանք լողում են կամ պտտվում:
գ. Ինչո՞ւ բեղերը կատու ունեն:
Բեղերը կատուերին օգնում են սենսորային կապեր հաստատել՝ հասկանալու իրերի մոտեցման հեռավորությունը և առավել դիպուկ կողմնորոշվելով մթության մեջ:
դ. Ինչո՞ւ ամպերը նամակ չեն գրում:
Ամպերը չեն կարող նամակներ գրել, որովհետև նրանք պարզապես ամպեր են, օդային մթեր, որոնք չեն ունենում խոսելու կամ գրելու ունակություններ:
ե. Ինչո՞ւ մորուքը դեմք ունի:
Մորուքը դեմքի մի մասն է, որն ունի որոշակի ֆունկցիա՝ ջերմություն պահպանելու և պաշտպանելու դեմքը: - Տեքստից դուրս գրիր բարդ բառեր և օգտագործելով նրա մասերը՝ նոր բառեր կզմիր։
- Հարցասիրություն – հարցաշար,կենթանասեր,
Գարեջուր-ջրաղաց,ջրաշխան
Հարցասեր-հարձազրույց,սիրառատ
Թարսերես-ւերեսսրբիչ
Հայտնագործություն-հայտնագործ,կավագործություն
Գովելի,սովորական,թարս,զանազան,զրմանալի,ճիշտ,նոր - Տեքստից դուրս գրի՛ր ինչպիսի՞ հարցին պատասխանող բառերը:Գովելի,սովորական,թարս,զանազան,զրմանալի,ճիշտ,նոր
Առանձնացրո՛ւ ի՞նչ հարցին պատասխանող բառեր և բառակապակցություններ կազմի՛ր: Օրինակ՝ կատու – սև կատու
Սեղան-փայտե սեղան
Սպասք-ապակե սպասք
Դանակ-սուր դանակ
Պատառաքաղ-մեծ Պատառաքաղ
Պոչ-երկար պոչ
Ձուկ-ոսկե ձուկ
Սար-ձնածախկ սար
Խրճիթ-գորշ խրճիթ
Տետր-հաստ տետր
Նամակ-հուզիչ նամակ
Ճանապարհորդ Ջեկոն
Ստեփան Զորյան
Մի անգամ աշնանը ես մի ուրախ ճանապարհորդություն կատարեցի դեպի Երևան։ Լենինական քաղաքից մի պառավ` զամբյուղը ձեռին եկավ-մտավ մեր վագոնը։
– Կարելի՞ է։
– Համեցե՛ք, մայրիկ, համեցե՛ք…
Եվ մենք չորս հոգով մի կողմ քաշվեցինք ու պառավին տեղ տվինք մեր նստարանի վրա։ Պառավը նստեց, զամբյուղը դրեց ոտների տակ ու փեշերով ծածկեց խնամքով. հետո գրպանից մի գիրք հանեց, ակնոցը դրեց աչքերին ու սկսեց կարդալ։ Եվ էլ ոչ մի խոսք։ Չորս հոգի նստած ենք կողք կողքի, ոչ մեկս չի հարցնում ո՞վ եք, ո՞ւր եք գնում, ինչպես լինում է առհասարակ։
Է՜հ, պատահում են այդպիսի մարդիկ էլ, որ խոսել չեն սիրում։
Այդպես անխոս գնում ենք մի փոքր տեղ, մեկ էլ տեսնեմ պառավի զամբյուղի մեջ ինչ-որ բան է շարժվում։
«Երևի հավ է»,- մտածում եմ։
Բայց պառավն այդ շարժումից անհանգստացավ, անմիջապես ոտքով խփեց զամբյուղին և փեշերով ավելի ծածկեց։
Մի կարճ տարածություն նա ոտն այնպես մի քանի անգամ զարկեց զամբյուղին ու շարունակեց անխոս կարդալ:
Մի քիչ էլ գնացինք, զամբյուղից ճանկռտոց լսվեց:
Այս անգամ պառավը փեշերը ետ տարավ ու կռացավ զամբյուղի վրա և կամաց, շատ կամաց, հազիվ լսելի ձայնով սաստեց.
– Սո՛ւս, սո՛ւս, անպիտան։
Մեր կուպեի ճամփորդները զարմացած իրար նայեցին, իսկ ես մտածեցի, որ զամբյուղինը հավ չի, այլ երևի կատու։
Գնացինք մի փոքր էլ, կոնդուկտորը եկավ տոմսերն ստուգելու։
– Ձեր տոմսը, ձեր տոմսը,- կրկնում էր նա բարձրաձայն։
Եվ այդ ժամանակ ահա պառավի փեշերի տակից հանկարծ.
– Հա՛ֆ-հա՛ֆ-հա՛ֆ…
Վագոնը լցվեց շան հաչոցով։
Ճամփորդները եկան հավաքվեցին հաչոցի վրա, իսկ պառավն, իրեն կորցրած, ոտով խփում էր զամբյուղին և շարունակ շշնջում.
– Ջեկո՛, Ջեկո՛, անպիտա՛ն…
Շունը բոլորովին չի լսում. հաչում է, կլանչում և զամբյուղը ճանկռոտում։
Բարկացած կոնդուկտորը կռացավ և վախվխելով զամբյուղը բաց արավ. նապաստակի արագությամբ դուրս նետվեց մի պստիկ, կատվից էլ փոքր ճերմակ շնիկ` վզին կապույտ ժապավենից մի բանթ։
Դուրս նետվելով` նա մի ակնթարթ իր խոշոր, սև աչքերով նայեց անծանոթ դեմքերին և, պառավին նկատելով, թռավ նրա գոգը։
– Սա ի՞նչ բան է,- ասում է կոնդուկտորը,- ձեզ ո՞վ իրավունք տվեց շանը բերել վագոն։
– Ի՜նչ կա որ,- ասում է պառավը շանը գրկելով,- զամբյուղի մեջ ձեզ հո վնաս չի տալիս։
– Շունը վագոն մտցնելու իրավունք չկա,- զայրանում է կոնդուկտորը։- Եկող կայարանում կա՛մ կիջնեք, կա՛մ շանը կթողնեք։
– Վա՛յ, ես իմ Ջեկոյին չեմ թողնի։ Գրկիս կպահեմ։
– Չի՛ կարելի,- կտրեց կոնդուկտորն ու անցավ մյուս ճամփորդների տոմսերն ստուգելու։
Հասանք կայարան. պառավը շփոթված սկսեց շանը փաթաթել փալասներով, երևի այդպես պահելու, որ չհեռացնեն։ Բայց կոնդուկտորը շուտով վերադարձավ։
– Դե, մայրիկ, կա՛մ իջեք, կա՛մ շանը թողեք էս կայարանում։
Պառավը չի համաձայնում։
– Չեմ կարող,- ասում է,- շունը թողնել։ Սա տղայինս է. դրել է, որ տանեմ Երևան։ Կմեռնեմ` չեմ թողնի։
– Դե՛ իջեք։
– Ո՛չ կիջնեմ, ո՛չ կթողնեմ…
Երկար նա իրենն էր ասում, սա` իրենը, մեկ էլ կոնդուկտորը նեղսրտած առաջ եկավ։
– Հասկացի՛ր, մայրիկ, ես իրավունք չունեմ վագոնում շուն թողնելու։
Այս ասելով` նա շանը խլեց պառավի ձեռքից և կլանչեցնելով տարավ դռնից գցեց դուրս։
Պառավը ճղճղաց ու վազեց կոնդուկտորի ետևից, բայց մինչև կերթար դեպի դուռը, գնացքը շարժվեց։
Պառավը մնաց շվարած։
– Վա՛յ, հիմա ես ի՜նչ պատասխան տամ տղիս։
Ու մինչև մյուս կայարանը նա ձեռները խփում էր ծնկներին ու վշտացած տրորվում, հուզվում.
– Վա՛յ։ Ջեկո ջան, քեզ պահեցի, որ կորցնե՜մ։ Վա՛յ, Ջեկո ջան…
Այսպես հասանք մյուս կայարանը. հազիվ գնացքը կանգնել էր` մեկ էլ պառավի շնիկը, լեզուն հանած, վազեվազ ընկավ վագոն և թռավ պառավի գոգը։
Ճամփորդները զարմանքից վեր կացան։
– Ա՜, եկա՜վ, շունն եկա՜վ,- ձայն տվին իրար ու հավաքվեցին շան գլխին։
Աղմուկի վրա կոնդուկտորը նորից երևաց։
– Էդ ինչպե՞ս, որտեղի՞ց եկավ,- զարմացավ նա։
– Չե՞ք տեսնում ո՛նց է հևում,- նկատեց մեկը,- գնացքի ետևից վազել է, էլի։
Վազե՜լ… ամենքը զարմացած էին, թե ի՛նչպես է կարողացել մի կայարանից մինչև մյուսը վազել այս պստիկ շունը, ինչպե՛ս շունչը չի կտրվել…
Բայց ինչ ասես, որ եկել էր։
Սակայն բոլորից շատ զարմացած էր պառավը, նա ուրախությունից շանը սեղմում էր կրծքին ու կրկնում.
– Ջեկո՛ ջան, Ջեկո՜…
Իսկ Ջեկոն ետին ոտներով կանգնում էր նրա գոգին, առաջին ոտները դնում նրա կրծքին և ուզում էր կարծես համբուրել նրա երեսը, բայց երեսին չհասնելով` լիզում էր ձեռները։
Բոլորս ծիծաղում էինք, ուրախանում, իսկ կոնդուկտորը նորից կպավ պառավին` թե` կա՛մ պիտի իջնես, կա՛մ շունդ կթողնեմ կայարանում…
Պառավը նորից պինդ գրկեց շանը, որ կոնդուկտորը չտանի. խնդրեց, աղաչեց, որ թողնի, փող կտա, տոմս կառնի։
Բայց կոնդուկտորը դարձյալ լսել չուզեց, ու շանը քաշեց իր կողմը։
– Ես իրավունք չունեմ վագոնը շուն թողնելու, ինձ պաշտոնից դուրս կանեն, հասկացի՛ր, պառավ, հասկացի՛ր։
Ու նորից շունը կլանչեցնելով տարավ դրեց պլատֆորմի վրա և ինքը բարձրանալով, վագոնի դուռը փակեց։
Այս անգամ պառավը լաց եղավ։
Իսկ ես, խղճալով թե՛ պառավին և թե՛ շանը, գլուխս վագոնի լուսամատից հանած` նայում եմ տեսնեմ` ինչ է անելու խեղճ շնիկը այդ անծանոթ կայարանում։
Երբ գնացքը շարժվեց Ջեկոն սկզբում շշմած, պոչը ետին ոտների արանքը կոխած, նայեց շարժվող վագոններին, ապա մեկեն սկսեց վազել գնացքի կողքով։
Գնացքն արագացրեց ընթացքը, Ջեկոն նույնպես, նա վազում էր գլուխն ուսերին դրած, այնպես, ինչպես նապաստակն է վազում. ցատկելով, թռչելով… վազեց-վազեց, մեկ էլ- ըհը՛- թռավ վերջին վագոնի սանդուղքի վրա և նստեց լեզուն հանած։
Ուրախությունից ուզեցի մյուս ճամփորդներին պատմեմ Ջեկոյի ճարպիկությունը և ցույց տամ նրա տեղը, բայց մտածելով, որ բանը կոնդուկտորի ականջը կընկնի, լռեցի։ Լավ էր, որ ուրիշ ճամփորդ չէր նկատել, և նա մնաց այդպես մինչև մյուս կայարանը։
Ու երբ հասանք մյուս կայարանը, Ջեկոն նորից եկավ պառավի գոգն ընկավ։
Նորից ծիծաղ, ուրախություն։ Պառավը համբուրում է Ջեկոյին ու ծիծաղում մյուսների հետ։
Եկավ կոնդուկտորն էլ, ուզեց բարկանալ, բայց իմանալով բանն ինչպես է եղել, ինքն էլ սկսեց ծիծաղել։
– Դե որ էդպես է, նորից զամբյուղը դիր, մայրիկ,- ասաց նա։- Միևնույն է, դա արդեն սովորել է առանց տոմսի ճամփորդել։
Ջեկոն, կարծես կոնդուկտորի խոսքերը հասկանալով, ինքը թռավ-մտավ զամբյուղը։ Պառավը կափարիչը վրա բերեց, նորից ոտը դրեց վրան և փեշերով ծածկեց։
Ջեկոն հիմա հանգիստ էր. ո՛չ շարժվում էր զամբյուղում, ոչ ճանկռոտում այն, ո՛չ էլ հաչում։
Եվ այդպես հասանք Երևան։
Հարցեր և առաջադրանքներ
- Պատմվածքից դո՛ւրս գրիր անծանոթ բառերն ու օնլայն բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր։
- Այս դարձվածքները փոխարինի՛ր մեկ բառով.
ձայն ծպտուն չհանել -լռել
իրավունք տալ -առտոնել
վնաս տալ -վնասել
- Ո՞վ է պատմում այս պատմությունը. Ճիշտ պատասխանը նշի՛ր.
պառավը
ուղեկցորդը
ճանապարհորդներից մեկը
4․Ի՞նչ կպատմես շնիկի մասին:
Շնիկը շատ աշխույժ ,արագավազ և հավատարիմ էր։
5․Արդարացրո՛ւ տատիկին:
Տատիկը շատ էր սիրում Ջեկոյին և նրան համարում էր ընտանիքի անդամ։ Նա չէր կարող թողնել շանը միայնակ անծանոթ վայրում։ Նրա արարքը գալիս էր սիրուց և հոգատարությունից, ոչ թե վատ մտադրությունից։
6․Արդարացրո՛ւ կոնդուկտորին:
Կոնդուկտրը ճիշտ էր անում,որ թույլ չէր տալիս շանը մնալ վագոնում։Եթե արգելված է կենդանիների մուտքը վագոն,ուրեմն բոլորը պետք է օրեքին հետևեն։
7․Մեղադրի՛ր տատիկին:
Եթե չի կարելի կենդանիներով մտնել վագոն,ապա տատիկը շատ սխալ էր արել,որ շանը թաքուն ներս էր բերել։
8․Մեղադրի՛ր կոնդուկտորին:
Կոնդուկտրը մեկ անգամ ընդառաջել և թույլ տալ շանը մնալ վագոնում
9․Հորինի՛ր. «Ջեկոյի նոր արկածները»
Մի օր Ջեկոն արդեն Երևանում էր ապրում իր տատիկի հետ։ Մի առավոտ, երբ տատիկը գնացել էր շուկա, Ջեկոն որոշեց դուրս գալ զբոսանքի։ Փոքրիկ շունը քայլում էր փողոցներով, երբ հանկարծ տեսավ մի երեխայի, որը լաց էր լինում։
Ջեկոն մոտեցավ նրան ու սկսեց պոչը թափահարել։ Երեխան ժպտաց։ Պարզվեց՝ նա կորել էր։ Ջեկոն, կարծես հասկանալով, սկսեց քայլել առաջ, իսկ երեխան հետևեց նրան։ Քիչ անց նրանք հասան ոստիկանության բաժին, որտեղ երեխայի ծնողները արդեն փնտրում էին նրան։
Բոլորը զարմացան, թե ինչպես այս փոքրիկ շունը կարողացավ օգնել։ Այդ օրվանից Ջեկոն դարձավ իսկական հերոս։
Երբ տատիկը վերադարձավ, Ջեկոն ուրախությամբ վազեց նրա մոտ։ Տատիկը գրկեց նրան ու ասաց.
- Ջեկո՛ ջան, դու ոչ միայն հավատարիմ ես, այլև շատ խելացի։
Եվ նրանք երկար ապրեցին միասին՝ լի նոր արկածներով։
Զատկի ծեսը Օշականում
Մենք ճամփորդություն կատարեցինք դեպի Այբուբենի հուշակոթող և Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոց եկեղեցի՝ Տառերի պուրակ։ Սկզբում այցելեցինք Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոց եկեղեցին և Տառերի պուրակ։ Եկեղեցում երգեցինք, մենք նաև մտանք Մեսրոպ Մաշտոցի գերեզման։ Ընկեր Սեդան եկեղեցում մի երգ երգեց։ Այնուհետև մի գեղեցիկ դաշտում նախաճաշեցինք։ Նախաճաշելուց հետո հավաքեցինք մեր թափած աղբը և ուղևորվեցինք դեպի դպրոց։
